بابا

دیشب خواب دیدم بابایم زنده شده، انگار به دلیلی فهمیده بودیم این مدت هم داشته زیر خاک نفس میکشیده و تازه متوجه شدیم و بیرونش آوردیم.

حالش خیلی خوب بود، دیگر صورتش چروک نبود، مثل وقتی نبود که یک سال و نیم پیش تحویل خاکش دادیم. آن سلولهای نامردی که اضافه رشد کردند، کمتر از چندماه وزنش را از ۹۰ به کمتر از ۵۰ رسانده بودند. نامردها.

برعکس الان، توی خواب خیلی خوشحال بودم، خوشحال بودم که فرصت دارم پیشش باشم برای جبران تمام آن سالهایی که من تهران بودم و او زاهدان.

یاد حرف دوستی، که خودش تجربه این واقعه تلخ را داشت، افتادم که همان اوایل درِ گوشم گفت: امین، هرچه زمان بگذرد، منتظر رنجهای عمیقتری باش. راست میگفت. الان که یک سال و نیم از تحویل جسم پدرم به خاک گذشته، عمقِ رنجِ نداشتنش بیشتر شده انگار، هرچند تکرار این حس کمتر شده در لابلای بازیهایم در این دنیا.

همین. 

پادکست کارنکن را به رایگان بشنوید

با شنیدن پادکست، ترافیک را لذت‌بخش و زمان‌های مرده را زنده کنید

در این پادکست در مورد مسیر شغلی آدمها گفتگو میکنیم و از آنها می‌آموزیم

هر قسمت این پادکست بیش از بیست هزار شنونده دارد و یکی از ده پادکست پرشنونده فارسی است

از طریق لینک زیر، فایلها را دانلود کنید یا از طریق اپلیکیشن‌های پادکست بشنوید:

دیدگاه ها

  1. محمد

    روحش قرین رحمت.
    انشالله عمر همه پدر و مادر ها طولانی باشه.
    و خدا توانایی تحمل این رنج رو بهتون بده.

    1. نویسنده
      پست

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *